την ησυχία την λέω ποθητή κστάσταση την θέλω μέσα και έξω μου καθώς περνάει ο καιρός βλέπω τις ήσυχες στιγμές σαν τις μοναδικές αληθινές
που είναι αυτό το καθαρό και ακαδημαϊκό τοπίο με decks φιλοξενούμενα; σαν συναυλία του spooky στο moma μοιάζει αλλά δεν είναι τι είναι; τι άκουσες; τι είδες;
η ησυχία είναι κάτι που όλοι επιθυμούμε και επιδιώκουμε και αυτό γιατί απλά έρχεται λιγότερο συχνά από ότι τη χρειαζόμαστε
αφέσου σε αυτήν λοιπόν και απόλαυσέ την
μέσα σου και έξω σου
αυτό το τοπίο ήταν στην Tate Modern σε εκείνη την αίθουσα που παλιά είχε ήχους από γεννήτριες και τώρα είχε μουσικές ονειρικές και σαγηνευτές λόγου και όμορφους ανθρώπους που ήθελαν να παίξουν και να έρθουν πιο κοντά
και έτσι όλοι εμείς μικροί και ασήμαντοι στην αίσθηση απεραντοσύνης της αίθουσας ντυθήκαμε στα κόκκινα και αφεθήκαμε σε ήχους και εικόνες ξεγνοιασιάς και ελευθερίας
μετράω μαζί σου
τρυφερό κορίτσι- ρομπότ με την ευαίσθητη καρδιά δυναμώνω ήχο για σένα για να χορέψουμε και να χαμογελάσουμε
μου λείπει ο λόγος μου αλλά βγαίνει με δυσκολία η καρδιά μου είναι σφιγμένη και η ψυχή μου αναστατωμένη
οι εικόνες μιλάνε καλύτερα από ότι θα μπορούσα εγώ τώρα
σαν να μη θέλω να με ακούω πάρα μόνο να χορταίνω τα μάτια μου με εικόνες
3 comments:
την ησυχία
την λέω ποθητή κστάσταση
την θέλω μέσα και έξω μου
καθώς περνάει ο καιρός
βλέπω τις ήσυχες στιγμές
σαν τις μοναδικές αληθινές
που είναι αυτό
το καθαρό και ακαδημαϊκό τοπίο
με decks φιλοξενούμενα;
σαν συναυλία του spooky στο moma
μοιάζει αλλά δεν είναι
τι είναι;
τι άκουσες;
τι είδες;
μετρώ ημέρες πια
σε φιλώ
"με decks φιλοξενούμενα";
χα, χα, φίλε μου από πάνω, έχεις πολύ χιούμορ όπως πάντα. p.s. πρέπει να σταματησουμε να βλεπόμαστε έτσι.....
boy, φίλε μου
ο ήχος σου ας δυναμώσει όσο ανεβαίνουν οι μυρωδιές απο τα άνθη και η θερμοκρασία. και ο λόγος σου επίσης.
τα φιλιά μου, το κορίτσι-ρομπότ
γλυκό μου αγόρι
η ησυχία είναι κάτι
που όλοι επιθυμούμε
και επιδιώκουμε
και αυτό
γιατί απλά
έρχεται λιγότερο συχνά
από ότι τη χρειαζόμαστε
αφέσου σε αυτήν λοιπόν
και απόλαυσέ την
μέσα σου και
έξω σου
αυτό το τοπίο
ήταν στην Tate Modern
σε εκείνη την αίθουσα
που παλιά είχε ήχους από γεννήτριες
και τώρα είχε μουσικές ονειρικές
και σαγηνευτές λόγου
και όμορφους ανθρώπους
που ήθελαν να παίξουν
και να έρθουν πιο κοντά
και έτσι όλοι εμείς
μικροί και ασήμαντοι
στην αίσθηση απεραντοσύνης
της αίθουσας
ντυθήκαμε στα κόκκινα
και αφεθήκαμε σε ήχους
και εικόνες ξεγνοιασιάς
και ελευθερίας
μετράω μαζί σου
τρυφερό κορίτσι- ρομπότ
με την ευαίσθητη καρδιά
δυναμώνω ήχο για σένα
για να χορέψουμε
και να χαμογελάσουμε
μου λείπει ο λόγος μου
αλλά βγαίνει με δυσκολία
η καρδιά μου είναι σφιγμένη
και η ψυχή μου αναστατωμένη
οι εικόνες
μιλάνε καλύτερα
από ότι θα μπορούσα
εγώ τώρα
σαν να μη θέλω
να με ακούω
πάρα μόνο να χορταίνω
τα μάτια μου με εικόνες
σας φιλώ
Post a Comment