κοντέ γδύσου...

...τώρα

emersion

καθ οδόν προς synch
έσκασα χαμόγελο

έξω
και
μέσα

sets

η αθήνα
βράζει και
είναι σχεδόν άδεια

τα ίδια
και τα ίδια


και τα ίδια

κάθε φορά
οι ίδιες ελπίδες

και κάθε φορά
οι ίδιες
απογοητεύσεις

μόνον
το πρόσωπο
του γλυκού αγοριού
σε κατάστημα της ερμού
και η φευγαλέα
συζήτηση μας
γεμάτη με βλέμματα
και όμορφα χαμόγελα

το νεαρό της ηλικίας του
αντιστρόφως ανάλογο
της ωριμότητάς του

δεν ήταν εμπόδιο
αλλά λόγος
για επαφή
και διάθεση
για επικοινωνία

κάτι που έγινε

φυσικά
και απλά

κάτι
που σπανίζει
όταν τη διάθεση αυτή
αντικαθιστούν
τα καταπιεσμένα καμάκια
τα πεσίματα όχι με χαμόγελο
αλλά με διάθεση ντίβας

και τον εγωκεντρισμό
να χτυπάει κόκκινο

δεν πάνε να γαμηθούν λέω εγώ;

in the end

φεύγω ξανά
αλλά αυτή τη φορά
γυρνάω πίσω

αθήνα λοιπόν για μερικές μέρες
να δω ανθρώπους
που μου έχουν λείψει

την παραλία
και τη θάλασσα

που έχω σχεδόν ξεχάσει
τη μυρωδιά της

σας αφήνω όμως
με τον υπέροχο
Justin Bond

ανεβάστε ήχο
νιώστε επιθυμητοί
απολαύστε
τον αισθησιασμό σας

και αφεθείτε

εγώ
θα σας δω στη πόλη

rest a little

in a small hidden corner
of kreuzberg
in berlin

this hindu deity
with her eyes shut

fearless
and still

welcomes travelers
and invites them
to take a rest

its impossible
not to be drawn to
the calmness
of the space
and not to take
a few breaths
inwards

releasing
tension
anxiety
stress
and daunting thoughts

there is simply no end
to where beauty
can be found

ZaHa hAdId

pleaseCLICKhere

tour de france

ξεκινά σήμερα
από το λονδίνο
ο ποδηλατικός γύρος της γαλλίας

χιλιάδες χιλιόμετρα
και ποδηλάτες
να ξεπερνούν
τα σωματικά
και πνευματικά τους όρια
σε μία διαδρομή χωρίς προηγούμενο

ο πόνος
ως αποδεκτό μέσο
για την κατάκτηση
του στόχου

και η πνευματική ισορροπία
απειλούμενη

σε κάθε στιγμή του αγώνα

let the games begin

ανατολικα

όμορφα αγόρια
πολύχρωμες χάντρες
σκοτεινές μουσικές
σε σκοτεινά μέρη

μπαλέτο
και πόνος
ταινίες
και κοκταίηλ

μοναξιά
στη μοναξιά
και χαρά
στο χαμόγελο
του αγγίγματος

εσύ
πότε θα με αγγίξεις;

είμαι λίγο αναστατωμένος

κάθε φορά που γυρνάω
από βερολίνο
νοιώθω λίγο χαμένος

η επιρροή αυτής
της πόλης
συνεχής
και καινοτόμος

με ωθεί σε αλλαγές
αλλά και σε καινούργια
ξεκινήματα

και μου θυμίζει
χωρίς κανένα έλεος
την άσχημη πλευρά
της ζωής μου
και πόσο διαφορετικά
μπορεί να είναι

είναι στο χέρι μου
έτσι λέω κάθε φορά
και αυτό
μέχρι την επόμενη

την επόμενη
που θα έρθει σαν κύμα
και θα τα πνίξει όλα
να καθαρίσει

όπως το κεφάλι μου
καθάρισε
και γέμισε με άλλα

φαίνεται
ότι ήμουν πλεονέκτης
και ζητούσα πολλά

ζητάω λίγα όμως
έτσι θέλω τουλάχιστον
να πιστεύω

ζητάω όμως
γιατί δεν μπορώ
να ζήσω αλλιώς

γεννιόμαστε
και πεθαίνουμε
μόνοι μας

στο λίγο χρόνο
που έχουμε ενδιάμεσα όμως
χρειάζομαι να νιώσω

να νιώσω
αγάπη και θλίψη

να νιώσω
ότι ζω

και αυτό μόνος μου
δεν μπορώ να το καταφέρω